Πολλοί ρωτούν: «Τι γίνεται με όλους αυτούς που λένε ότι πίστεψαν στο Χριστό;» Η απάντησή μας είναι ότι όσοι πραγματικά δέχτηκαν τον Ιησού Χριστό στη ζωή τους συνεχίζουν, σαν τους πρώτους Χριστιανούς, να μιλούν για τον Χριστό όπου και αν βρεθούν. Για τη δόξα του Θεού και την ενθάρρυνση όλων των υποστηρικτών του έργου αυτού, καταχωρούμε κάποιες αληθινές ιστορίες προσφύγων που έχουν δεχτεί τον Ιησού και Τον ομολογούν όπου και αν βρίσκονται.

 

Ο “H” από το Αφγανιστάν …πήρε το δρόμο της προσφυγιάς και έφτασε στην Αθήνα. Αναζητώντας τροφή, ζεστασιά, μπάνιο, ρούχα, παρέα, ήρθε στο κέντρο μας. Εκεί βρήκε τροφή και παρέα, αλλά πάνω από όλα είχε την ευκαιρία να ακούσει για πρώτη φορά στη ζωή του για τον Ιησού Χριστό. Μια μέρα προσευχήθηκε μαζί μας ζητώντας σωτηρία και συνέχισε να μαθαίνει για το πώς να ζει ως Χριστιανός. Τελικά βαπτίσθηκε, δίνοντας δημόσια την ομολογία του.

 

Μετά από λίγο, συνέχισε την πορεία του προς την Ευρώπη και έφτασε στο Βέλγιο. Εκεί αναζήτησε να βρει άλλους Χριστιανούς για να μπορεί να λατρεύει μαζί τους τον Θεό. Στην εκκλησία που βρέθηκε συνάντησε ακόμη έναν Αφγανό πρόσφυγα που είχε γίνει Χριστιανός στα Χέρια Βοηθείας. Εκεί αυξήθηκε, εδραιώθηκε στην πίστη του και συνέχισε να μιλά σε άλλους για τον Χριστό. Παράλληλα, το Βελγικό κράτος του έδωσε άσυλο και μπορούσε να ταξιδεύει νόμιμα με βελγικό διαβατήριο. Τότε ο Θεός τον κάλεσε στο έργο του να κηρύξει το Ευαγγέλιο στους ομοεθνείς του. Υπακούοντας στη φωνή του Θεού, άφησε την ασφαλή χώρα του Βελγίου και γύρισε στην Τουρκία για να κηρύξει το Ευαγγέλιο στους χιλιάδες Αφγανούς που ζουν εκεί.

 

Τον Οκτώβριο του 2005 ξεκίνησε την πρώτη κατ’ οίκον συνάθροιση, στην οποία ήρθαν 12 Αφγανοί και άκουσαν για τον Χριστό για πρώτη φορά. Την επόμενη Κυριακή ήρθαν 13 Αφγανοί. Ένας από αυτούς με συντριμμένη καρδιά προσευχήθηκε για σωτηρία. Ήταν ένας Αφγανός δικαστής. Οι Ταλιμπάν σκότωσαν όλη του την οικογένεια και, για να γλιτώσει τη ζωή του, έφυγε προς την Ευρώπη. Δεκαπέντε φορές τον απέλασαν από διάφορες χώρες. Την τελευταία φορά ήταν τον Φεβρουάριο του 2005. Δύο Τούρκοι στρατιώτες τον μετέφεραν στα σύνορα του Ιράν. Πριν τον αφήσουν εκεί, ο ένας στρατιώτης του είπε: «Κοίτα γύρω σου. Το χιόνι είναι πολύ και κάνει τρομερό κρύο. Το πρώτο χωριό του Ιράν βρίσκεται 12 ώρες μακριά. Και αν ακόμη έχεις την αντοχή να περπατήσεις, θα σε φάνε οι λύκοι. Σίγουρα θα πεθάνεις. Από εδώ, είναι η Τουρκία. Το πρώτο χωριό είναι τρία χιλιόμετρα μακριά. Εμείς θα σε αφήσουμε να γυρίσεις πίσω, διότι εγώ είμαι Χριστιανός και δεν θα μπορέσω να αντικρίσω μια μέρα το Σωτήρα μου Ιησού, αν σε αφήσω να πεθάνεις». Και δίνοντας του 30 δολάρια του λέγει: «Να θυμάσαι ότι σήμερα είσαι ζωντανός εξαιτίας του Χριστού. Ζήσε λοιπόν γι’ Αυτόν».

 

Ως εκείνη τη στιγμή, ο Αφγανός δικαστής δεν ήξερε τίποτε για τον Ιησού. Για τους επόμενους μήνες, η εμπειρία αυτή ήταν διαρκώς στη σκέψη του, ώσπου κάποιος τον κάλεσε στην κατ’ οίκον συνάθροιση που ο Αφγανός από το Βέλγιο είχε ξεκινήσει Εκεί γνώρισε τον Ιησού και άρχισε πραγματικά να ζει γι’ Αυτόν.

 

Κοίτα να δεις! Ένας πρόσφυγας μουσουλμάνος έρχεται στην Αθήνα. Δέχεται τη φροντίδα και την αγάπη των παιδιών του Θεού στα Χέρια Βοηθείας. Πιστεύει στο Θεό. Αυξάνεται στην πίστη και ωριμάζει πνευματικά στο Βέλγιο. Τότε ο Θεός τον καλεί να πάει στην Τουρκία και, με κίνδυνο της ζωής του, να κηρύξει στους Αφγανούς. Εκεί στέλνει ο Θεός έναν άλλο Αφγανό δικαστή, προετοιμασμένο από έναν Τούρκο Χριστιανό στρατιώτη, για να ακούσει το μήνυμα του πρώτου και να αναγεννηθεί.

 

Έτσι δεν γινόταν και στα πρώτα χρόνια του Χριστιανισμού; Άλλος σπέρνει… άλλος ποτίζει… ο Θεός σώζει! Να τι γίνεται με τους πρόσφυγες που πραγματικά πιστεύουν στον Χριστό.

Σε ένα από τα χριστουγεννιάτικα προγράμματα του Δεκεμβρίου 2015, φιλοξενήσαμε πάνω από 170 πρόσφυγες, άνδρες, γυναίκες και παιδιά. Μόλις ανοίξαμε την πόρτα και άρχισαν οι πρόσφυγες να έρχονται, είδαμε μία Ιρανή, που είχε έρθει με τα παιδιά της, να πηγαίνει κατευθείαν προς τη συνεργάτιδα της ομάδας μας που εκείνη τη στιγμή μιλούσε στο μικρόφωνο, δίνοντας οδηγίες στους πρόσφυγες για το πρόγραμμα της βραδιάς. Η Ιρανή ζήτησε το μικρόφωνο για να πει κάτι στους συγκεντρωμένους ομοεθνείς της. Η συνεργάτιδά μας δεν κατάλαβε τι ακριβώς ήθελε και με κάλεσε για να παρέμβω

 

Πήγα κοντά της και την ρώτησα: “Τι θέλεις; Πώς μπορώ να σε βοηθήσω;” Σηκώθηκε όρθια και, με λίγα αγγλικά και πολλές χειρονομίες, μου είπε: “Εγώ…Μουσουλμάνα, εσύ… Πρότεστ… Θέλω να γίνω…εσύ!” Τότε την ρώτησα: “Εννοείς ότι εσύ είσαι Μουσουλμάνα κι εγώ είμαι Προτεστάντης;” Εκείνη με ενθουσιασμό απάντησε: “Ναι, ναι,… μπορώ να γίνω σαν κι εσένα;” Με κάποια δυσπιστία την ρώτησα πάλι: “Εννοείς εγώ είμαι Χριστιανός; Και θέλεις κι εσύ να γίνεις Χριστιανή;” Χωρίς να δίνει σημασία για το τι γίνεται γύρω μας, η γυναίκα φώναξε: “Ναι! θέλω να γίνω Χριστιανή! Μπορώ να γίνω Χριστιανή τώρα αμέσως;… μπορώ;… μπορώ να γίνω Χριστιανή;

 

Κάλεσα τότε δύο γυναίκες της ομάδας μας να καθίσουν μαζί της στο τραπέζι και να μιλήσουν τρώγοντας. Εκείνη όμως ήταν δεν ήθελε να φάει. Επέμενε να μάθει πώς μπορεί να γίνει Χριστιανή… Οι συνεργάτιδές μας την κάλεσαν σε ένα ιδιαίτερο δωμάτιο μαζί με τα παιδιά της. Η γυναίκα έδειξε ένα ζευγάρι Ιρανών που κάθονταν στο ίδιο τραπέζι και είπε: “Να έρθουν και αυτοί μαζί μας, γιατί θέλουν κι αυτοί να γίνουν Χριστιανοί σήμερα! Είχαν ακούσει για τον Ιησού σε μία κατ’ οίκον εκκλησία στο Ιράν, αλλά φοβήθηκαν για την ζωή τους και σταμάτησαν να πηγαίνουν. Όμως σήμερα θέλουν να γίνουν Χριστιανοί!” Κατά την διάρκεια της συζήτησης, η Ιρανή είπε: “Είχαμε ακούσει για τον Ιησού στην Τουρκία, αλλά ήμασταν βιαστικοί στο ταξίδι μας για την Ευρώπη και δεν είχαμε το χρόνο να μάθουμε περισσότερα γι’ Αυτόν. Πρέπει να γίνω Χριστιανή σήμερα!»

 

Εκείνη την ημέρα, τέσσερεις Ιρανοί πρόσφυγες δέχτηκαν τον Ιησού σωτήρα και Κύριο της ζωής των! Μόλις βγήκαν από το γραφείο και ήρθαν στην κύρια αίθουσα, η Ιρανή γυναίκα πήρε το μικρόφωνο και είπε σε όλους πρόσφυγες: “Εγώ σήμερα δέχτηκα τον Ιησού στην καρδιά μου και ξέρω πού θα πάω όταν πεθάνω. Από σήμερα είμαι Χριστιανή!” Τι θάρρος, τι τόλμη, μια γυναίκα μόνη να πει δημόσια ότι είναι του Χριστού!

Το Πάσχα, πιστεύουμε, είναι η ιδανικότερη ευκαιρία να μοιραστούμε την πίστη μας. ειδικά αφού εδώ στην Ελλάδα το Πάσχα είναι ένα κομμάτι της κουλτούρας μας και γιορτάζεται σε όλη τη ώρα ως θρησκευτική εορτή. Στα Χέρια Βοηθείας συνήθως γιορτάζουμε με μεγάλα γεύματα, όμως αυτό το χρόνο μετατρέψαμε δημιουργικά τα σχέδιά μας σε μια Εβδομάδα Παθών Κυνηγιού Πασχαλινού Αυγού στον Εθνικό Κήπο.

 

Κατά τη διάρκεια τεσσάρων ημερών, κάθε μέρα προσκαλούσαμε 12 οικογένειες, όπου η κάθε μία ατομικά βίωνε σε ένα διάστημα 30 λεπτών την ιστορία του Ευαγγελίου μέσα από παιχνίδια, μικρές στιγμές αφήγησης και βίντεο 3 λεπτών από το Ευαγγέλιο του Ματθαίου μοιράζοντας την ιστορία της αναγέννησης χρησιμοποιώντας ένα βίντεο από το www.Bible.is.

 

Μόλις τελείωνε κάθε κυνήγι θησαυρού στο πάρκο, ο καθένας λάβαινε ένα τσουρέκι κι ένα κόκκινο αυγό, το οποίο αντιπροσωπεύει το αίμα του έχυσε ο Χριστός για όλους μας, υπενθυμίζοντάς μας την απερίγραπτη χάρη και αγάπη Του. Φεύγοντας, έπαιρναν επίσης μαζί τους και μια Αγία Γραφή στα Φαρσί, ένα πασχαλινό βιβλίο ζωγραφικής με χρώματα για τα παιδιά και μια κάρτα SD, η οποία εμπεριέχει 2 βίντεο από το Bible Project με θέμα τη Σταύρωση & την Αναγέννηση.

 

Καθώς μετά καθίσαμε να μιλήσουμε για τις εμπειρίες μας στο πάρκο, άκουσα συγκινημένη για μια οικογένεια την οποία κάποια μέλη της ομάδας μας είχαν γνωρίσει κάποιες μέρες πριν σε ένα άλλο πάρκο. Η γυναίκα τους άκουσε να μιλάνε για την πίστη τους και ενθουσιωδώς μοιράστηκε μαζί τους και τη δικιά της ιστορία πίστης στο Χριστό, η οποία παρόλο πρόσφατη, η γυναίκα ήταν ήδη ευγνώμων για το γεγονός ότι ο άντρας της σταμάτησε να τη χτυπάει από τη στιγμή που ξεκινήσανε ν’ ακολουθούν το Χριστό.

 

Το ταξίδι αυτό τους οδήγησε στη Λέσβο όπου δεχτήκανε το Χριστό ως σωτήρα τους και βαφτίστηκαν. Ταξίδεψαν μέχρι τη Θεσσαλονίκη και κατέληξαν στην Αθήνα όπου η κυριαρχία του Θεού τους έφερε σ’ εμάς. Είχε πει ότι δεν ήξερε πολλά για την καινούρια της πίστη όμως είχε τη θέληση να γίνει μέρος μιας Βιβλικής μελέτης μόλις επέτρεπαν (λόγω μέτρων) να οργανωθεί. Η οικογένειά της ήταν κι αυτή καλεσμένη στο Πασχαλινό πρόγραμμα και το ζευγάρι είχε τόσες πολλές ερωτήσεις, γεννημένες από τις διδασκαλίες. Η γυναίκα συγκινήθηκε βαθιά όταν άκουσε ότι η Μαρία, η μητέρα του Χριστού ήταν μάρτυρας στην οδύνη Του.

Change Language To: Greek English